Wraz z rozwojem cywilizacyjnym pojawiły się nowe problemy, np. elektrośmieci, czyli zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny. Nie wolno ich wyrzucać na śmietnik tak jak zwykłych odpadów, ponieważ grozi to katastrofą ekologiczną. W tego typu rzeczach zawartych jest bowiem wiele szkodliwych substancji, które przez setki lat mogą zatruwać środowisko, zanim się zdematerializują.

Poza tym za taki czyn grozi surowa kara: jeśli ktoś zostanie przyłapany, że wyrzuca zużyty sprzęt do zwykłego kontenera albo porzuca gdzieś w lesie, czy w innym nieprzeznaczonym do tego miejscu, musi liczyć się z grzywną sięgającą 5 tys. zł.

Kwestię elektrośmieci oraz pozbywania się ich zgodnie z prawem i w sposób bezpieczny dla środowiska reguluje ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (DzU. 2005, nr 180, poz. 1495).

Elektrośmieci obejmują nie tylko zużyty sprzęt elektryczny, ale również baterie (w tym te z telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych, np. laptopów, aparatów cyfrowych) i świetlówki, które zawierają rtęć (stąd trzeba zachować szczególną ostrożność przy ich wymianie, ich zbicie grozi wyciekiem tego niebezpiecznego pierwiastka).

Zużyty sprzęt dzieli się na dziewięć kategorii (grupę elektrośmieci uzupełniają wspomniane wcześniej świetlówki i inny sprzęt oświetleniowy): sprzęt RTV (np. telewizor), wielkogabarytowe urządzenia AGD (np. pralka), sprzęt AGD małych rozmiarów (np. toster), sprzęt telekomunikacyjny i teleinformatyczny (np. laptop), przyrządy medyczne, narzędzia elektryczne i elektroniczne (np. kosiarka), automaty do wydawania (np. biletomaty, bankomaty), aparatura kontrolna i urządzenia pomiarowe (np. czujniki dymu) oraz zabawki i sportowy sprzęt elektroniczny (np. gry wideo, masażery).