Systemy nawadniające składają się z kilku elementów. Jednym z nich jest studzienka rozdzielcza, czyli plastikowa skrzynka. Umieszcza się ją centralnym punkcie, choć nie powinna być widoczna, dlatego dobrą lokalizacją jest rabata.

W skrzynce znajduje się rozdzielacz z przyłączami do wszystkich sekcji, na jakie podzielono ogród. Każda sekcja jest podłączona za pomocą elektrozaworu. Jego zadaniem będzie otwieranie i zamykanie przepustu pod wpływem impulsu ze sterownika, z którym łączy się poprzez przewód. Poza przewodem do skrzynki doprowadza się rurę ze źródła (ujęcia wody, którym jest studnia, rzeka, sieć wodociągowa).

Projektowanie ogrodów uwzględnia także linie nawadniające, które łączą części systemu. W systemach nawadniających używa się rur plastikowych. (polietylenowych w ciemnym kolorze), co zapobiega tworzeniu się glonów w ich wnętrzu.

W zależności od długości linii oraz końcówek zraszających rura ma 16-50 mm średnicy zewnętrznej, natomiast grubość ścianek jest stała i wynosi 2-3 mm. Ułożone na powierzchni zgodnie z projektem rury i zraszacze łączy się za pomocą złączek.

Dopiero po próbnym podlaniu wykopuje się rowki pod instalację. Otwory pod przewody powinny mieć 30-40 cm głębokości i szerokość 30 cm. Rury nie wymagają stosowania podsypki.

Czasem zakładanie ogrodów poprzedza instalację systemu. W takich sytuacjach wzdłuż przebiegu rur wycina się i zdejmuje murawę, układa przewody, wlewa wodę i przed jej wsiąknięciem układa darnie z powrotem oraz je przydeptuje. Dla wyrównania powierzchni można po niej przejechać wałem.